Przejdź do głównej zawartości

Zdrada z kryminałem - recenzja powieści "Nigdy nie zapomnieć" Michel Bussi

Najpierw muszę się przyznać do zdrady. Chwilowej, ale jednak zdrady.
Z resztą nie oszukujmy się – zdrada to zdrada.  Wszystko zaczęło się od momentu, kiedy dojazdy do pracy zaczęły się dla mnie robić obrzydliwie nieznośne i postanowiłam wrócić do praktyki czytania książek w trasie, mimo, że mój żołądek na początku protestował i uaktywniał chorobę lokomocyjną,  jak tylko otworzyłam książkę. Codziennie z nim walczę, do tej pory nie poległam, na szczęście moje i współpasażerów J Z powodu tysiąca zajęć, na czytanie zostają mi resztki sił i czasu kiedy padam na łóżko w nocy. Nie wystarcza mi taka ilość słowa czytanego, a do torebki opasłe tomisko Zafona nie wchodzi. Jakbym nie upychała. Wrzuciłam więc książkę, którą dostałam w prezencie podczas Świąt. Zdecydowanie cieńsza, bo zaledwie 500 stron, poręczniejsza i pozwala się upchnąć w czeluściach mojego „kufra”. Miała być książką równoległą, a stała się na chwilę obecną , główną pozycją, jaką czytam. Zafona odstawiłam na szafkę nocną, niech chwilę odsapnie
i wybaczy mi chwilowe zaniedbanie.

Nie lubuję się w kryminałach, kiedyś owszem, kilka przeczytałam, ale na dłużej nie zatrzymały mnie przy sobie. Książka, dla której zdradziłam chwilowo Labirynt duchów, to jedna z powieści kryminalnych, których autorem jest jeden z najbardziej poczytnych francuskich pisarzy – Michel Bussi. Powieść nosi tytuł Nigdy nie zapomnieć (ja mam egzemplarz akurat z Wydawnictwa Świat Książki), a jej fabuła jest skonstruowana w taki sposób, że nie dziwi mnie fakt, że we Francji zostało już sprzedane ponad 2,5 miliona egzemplarzy. Opowieść wkręciła mnie dodatkowo tym, że codziennie czytam rozdział lub dwa i każdy kończy się tak, że odkręcasz kartkę, żeby kontynuować i rozjaśniać zagmatwaną historię.

Fabuła i sposób jej prowadzenia, szereg zagadek, niespodzianek, niejasności, dwuznaczności to jest ten element, który stanowi o udanym przedsięwzięciu pisarskim. Poznajemy głównego bohatera, niepełnosprawnego Jamala, który mimo protezy zamiast nogi ostro trenuje bieganie i walczy
z przeciwnościami, jakie mu los zgotował. Jamal jest pochodzenia arabskiego i pracuje jako konserwator w ośrodku dla umysłowo chorych.
W międzyczasie przygotowuje się do ultra maratonu, który jest jego marzeniem i od pewnego treningu rozpoczyna się cały ciąg zdarzeń.  Jamal biegnąc przy brzegu klifu, spotyka kobietę, w podartej sukience, która niebezpiecznie balansuje na krawędzi. Próbuję odwieść ją od skoku , podaje jej znaleziony czerwony szalik, żeby ją jakoś odciągnąć od przepaści, jednak dziewczyna finalnie szarpię tkaninę i spada, roztrzaskując się o kamienistą plażę. Jamal jest jedynym świadkiem jej skoku, na plaży całe wydarzenie obserwuje dwoje ludzi, ale nie widzieli oni czy kobieta skoczyła sama, czy może została zepchnięta. Tym samym podejrzenie spada na Jamala.
W trakcie oględzin dochodzą nowe fakty, otóż kobieta została zgwałcona, uduszona i zepchnięta ze skały, czyli tam na górze już nie żyła, a szal, który podał jej Jamal, był okręcony wokół szyi denatki. Owinęła się nim skacząc
z klifu? Niemożliwe. Bohater nie potrafi wytłumaczyć sobie tej sytuacji, do tego dochodzą wycinki z gazet, podsyłane mu przez kogoś, mówiące
o identycznym wypadku młodej kobiety, mającego miejsce dokładnie 10 lat temu, w tym samym miejscu. Kto mu to wysyła? Po co? Skąd wie, że Jamal był świadkiem, skoro oprócz niego i dziewczyny na klifie nie było nikogo?

W trakcie powieści bohater próbuje się wybronić od absurdu zarzutów
i sytuacji, ale okazuje się, ze nic nie jest już takie jasne i choć nie chcemy (nie sposób nie darzyć sympatią chłopaka) to logiczne wydaje nam się w pewnym momencie oskarżenie Jamala. Może jednak autor próbuje nas wyprowadzić w pole i pokazuje nam niewinność sympatycznego chłopca, żeby zaskoczyć zakończeniem, w którym Jamal okazuje się psychopatą? A może, przedstawiona wersja przez Jamala jest zmyślona? A może jemu tylko się wydawało, że sytuacja na klifie miała miejsce? Komu wierzyć? Która wersja jest prawdziwa? Kim jest kobieta? O co chodzi z czerwonym szalikiem firmy Burberry? Dlaczego spotykając nieznajomą dziewczynę nad przepaścią nie należy podawać jej ręki?

Szereg pytań, na które odpowiedzi  ewoluują w trakcie rozwoju zdarzeń. Zwroty akcji i nieprzewidywalne zakończenie, brak oczywistości
w większości scen potrafią wciągnąć w wir powieści. Bussi podpuszcza też trochę czytelnika i wystawia go na próbę. Nie można mu odmówić umiejętności zawrócenia w głowie czytelnikowi.

Więcej zdradzić nie mogę, bo popsuje Wam zabawę w detektywa i odbiorę przyjemność z odkrywania kolejnych fragmentów układanki.

Czy są tu fani kryminałów, bądź powieści sensacyjnych, bo w zasadzie ta powieść trochę jest hybrydą gatunkową? Chętnie przeczytam coś jeszcze
z dreszczykiem grozy i tajemnicą w tle J



Komentarze

  1. Ciekawy opis, jako fanka kryminałów muszę sięgnąć po tą pozycję :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Polecam, tym bardziej, że sama fanką kryminałów nie jestem, a wciągnęła mnie książka na amen ;)

      Usuń
  2. Nigdy wcześniej nie słyszałam o tej książce ;) Czasami lubię sięgnąć po kryminał, może następnym razem sięgnę po ten? ;)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

NAJCHĘTNIEJ CZYTANE

NOSIĆ CZY NIE NOSIĆ - OTO JEST PYTANIE?

Taka sytuacja z ostatnich dni:
Moje dziecko, które waży już swoje kilkanaście kilogramów i liczy swoje
19 miesięcy, potrafi świetnie samo chodzić, a w zasadzie już biegać, gdzie tylko oczy poniosą, jednak uparcie zachodzi drogę i włazi na ręce, choćby na 2 minuty. Biorę raz, drugi, trzeci…dwudziesty siódmy i w końcu mam dość, mój kręgosłup ma dość, moje nerwy mają dość i stwierdzam, że faktycznie, tak jak niektórzy „radzą”, trzeba oduczyć go tego. Nie biorę go po raz dwudziesty ósmy, podnoszę zniecierpliwiony głos i zostawiam zapłakanego na trawie, idę dalej mrucząc pod nosem niecenzuralne kwestie. Siadam parę metrów dalej na trawie, nerwy mną szarpią i…też mi się chce płakać razem z nim…
NIE NOŚ, BO SIĘ PRZYZWYCZAI!
Nie dlatego, że sobie nie umiem z nim poradzić, że mam dość, że jestem zmęczona tymi pielgrzymkami na rękach, ale dlatego że po czasie do mnie dotarło, że nie tędy droga, że popełniłam błąd. Matka też człowiek, ma swoje granice i puszczają jej od czasu do czasu nerwy i akce…

"PrzyTulanki" - książka, która pomaga wrócić do zdrowia!

Parę dni temu pisałam Wam o małych pacjentach szpitala dziecięcego
w Prokocimiu, trudny to był temat i ciężki tekst do napisania. Pisałam, że nie umiem wyobrazić sobie tego, co czują rodzice dzieci utraconych, nieuleczalnie chorych, takich, które od pierwszych miesięcy życia zmagają się z cierpieniem i bólem...Wczoraj napisała do mnie koleżanka z prośbą
o pomoc w promocji projektu niezwykłego, projektu mogącego sprawić, że malutka dziewczynka, córka przyjaciółki mojej koleżanki, wyzdrowieje. Patrzę na zdjęcie chorej dziewczynki i jest mi tak bardzo przykro...jest parę miesięcy młodsza od mojego syna, który aktualnie może biegać po trawie
i zajadać poziomki z krzaka...bardzo bym chciała, żeby ona za jakiś czas również mogła beztrosko i bez cienia bólu deptać trawę. W takich momentach odczuwam potrzebę spłacenia Losowi "długu" wdzięczności za zdrowie mojego dziecka, poprzez pomoc tym, którzy tego potrzebują.

A Tosia potrzebuje wsparcia, dlatego z tego miejsca bardzo Was p…

O CZYM MARZĄ KREDKI? O CZYM MARZĄ DZIECI?

Dopiero co, skończyliśmy świętować Dzień Mamy, za chwilę pierwszy dzień czerwca i Dzień Dziecka. Dwa święta tak blisko siebie, przypadek? Nie sądzę J Do takich świąt mam podejście podobne jak do Walentynek, że święto takie powinno trwać cały rok, ale miło jeśli jednego dnia wyraźnie się zaakcentuje wyjątkowość. Jestem zdania, że dzieci powinny mieć beztroskie i szczęśliwe dzieciństwo, to powinien być stan naturalny i bezdyskusyjny. Powinny czuć się wyjątkowe, najważniejsze i kochane miłością bezgraniczną. Powinny być otaczane spokojem i bezpieczeństwem. Powinny biegać po podwórku, grać w piłkę i próbować wszelkich smaków tego świata, nawet jeśli to piasek, czy błoto z kałuży.
Powinny być zdrowe i radosne, skakać po zielonej trawie, zrywać z drzewa jabłka, ganiać z psem po łące, mieć azyl w ramionach Mamy i Taty, pełny brzuch i nie znać bólu innego poza stłuczonym kolanem i obdartym łokciem.
Nie powinny cierpieć głodu, bólu, samotności, odrzucenia i strachu…strachu przed tymi, którzy…