Przejdź do głównej zawartości

DOBRYMI RADAMI PIEKŁO BRUKOWANE


dobre rady, piekło, święto, kobieta, matki, złote rady, porady, pułapka

ŚWIĘTO DOBRYCH RAD

13 czerwiec – Święto Dobrych Rad. Odkryłam je zupełnie przez przypadek szukając inspiracji na wpis na bloga firmowego i tekst powstał niemal na kolanie. Święto wspaniałe! Aktualnie jestem uczulona na wszelkie rady i te złote i te dobre i te złe i niebieskie i różowe…wszystkie! Człowiek się sparzy sto razy, to się w końcu nauczy. Niektórym wystarczy trzy razy, a innym opornym egzemplarzom jak ja nawet sto. Generalnie do dobrych rad personalnie nic nie mam, ale pod warunkiem, że o te rady proszę. Kompletnie nie rozumiem wtrącania się ludzi w życie innych ludzi
z przeświadczeniem, że wiedzą najlepiej jak owy osobnik powinien pokierować, o zgrozo, przecież swoim życiem. Najmocniej jednak proceder złotych rad uderzył we mnie jak zostałam matką i to akurat zjawisko tak nagminne, tak wiele się o nim mówi, bo większość kobiet nie ma siły się bronić ani ciągle odganiać od porad jak od natarczywych much.

KLUCZOWA JEST ROZMOWA

Jedną z metod terapii psychologicznych jest metoda…rozmowy, podzielenia się problemem z drugą osobą. Poprzez  opowiedzenie o swoich emocjach, myślach, doświadczeniach nawiązuje się połączenie i ciężar jest lżejszy, bo rozłożony już na dwie osoby. Prawda, że jak się wygadacie komuś z tego, co boli, to jest lepiej? Spojrzenie też na dany problem innymi oczami daje dystans, opowiadanie i zadawanie pytań, czasem staje się katalizatorem dla nas samych, żeby rozwiązać problem czy daną sytuację.

PUŁAPKA PORAD

Jednak zawsze natrafiamy na tę samą pułapkę – dostajemy tylko fragment czyjejś codzienności, czyjegoś życia, nie znamy otoczki, kontekstu, sieci emocjonalnej utkanej w ciągu całej egzystencji, więc nie mając oglądu całej sytuacji, nie mamy prawa oceniać czy krytykować, możemy owszem pomóc w rozwikłaniu problemu, jeśli mamy wiedzę na dany temat rozwiać wątpliwości, opowiedzieć o swoim doświadczeniu, może coś z niego ktoś dla siebie wyciągnie, ale bezwzględnie nie wolno pochopnie wydawać ocen, krytykować, a najgorsze co można zrobić to po wylaniu kubła zimnej wody na głowę powiedzieć: „ja na Twoim miejscu to bym zrobiła zupełnie inaczej/nie mogłabym tak żyć/ nie byłabym tak lekkomyślna/tak nieogarnięta/tak głupia…” No właśnie w tym zdaniu tkwi klucz – JA na TWOIM miejscu. Wiecie dlaczego to pułapka? Bo nigdy nie byliście i nie będziecie na czyimś miejscu, nie znacie tego miejsca, jego „układu”, ustawienia „sprzętów”, funkcjonowania, nie wiecie, czy okna są na południe czy na północ, czy drzwi są bezpieczne, a ściany przypadkiem gdzieś się nie zawalają.

DOBRA RADA

Miarodajne i wartościowe rady występują w przyrodzie np. wtedy, gdy spotyka się dwóch konstruktorów i jeden mówi do drugiego: „Słuchaj, mam tu taki projekcik, prawie już skończony, ale nie radzę sobie z tym elementem, nie wiem jak to połączyć, żeby działało”. Drugi drapiąc się po głowie
i grzebiąc we wszelkich szufladach umysłu podsuwa rozwiązania. Próbują, kombinują, eureka! To była dobra rada J


WSYZSTKIE PIEKŁA MATEK

A na zakończenie mój ulubiony worek, a w zasadzie dwa worki ze strefy parentingowej J Tutaj to jest istne piekło, dantejskie sceny  i…założę się, że oddzielne miejsce w piekielnym kotle dla Niepytanych Doradczyń J Pierwszy worek należy matek „z większym stażem”, czy wieksza ilościa potomstwa,  które uświadomią Ci żółtodziobie, że wszystko robisz źle – rodzisz, karmisz, nosisz, usypiasz, generalnie wszystko, co robisz inaczej niż one to na pewno robisz źle i „zobaczysz, że miałam rację”. No wspaniale, tylko nikt nie zakłada, że każde dziecko jest inne, na każde działa co innego, każda matka ma swój sposób na życie i wychowanie, to są JEJ wybory bo to jest JEJ dziecko! Ty swoje możesz karmić, rodzić i wychowywać jak tylko Ci się podoba. I o ile zostaną one poproszone o radę, bo wiadomo, że jak się rodzi pierwsze dziecko, to wie się generalnie niewiele albo nic i fajnie, że można dzielić się  doświadczeniem, pomóc sobie, podsunąć pomysł, jakiś koncept, ułatwić życie młodej mamie prostymi trikami, podpowiedzieć, co faktycznie jej się przydać może, jak to zrobić inaczej żeby zadziałało, ale jest tu bardzo cienka granica między szczerą chęcią niesienia pomocy,
a narzucania swojej racji, wtrącania się, krytykowania, straszenia. Podrzuć swoją radę, ale wybór zostaw Mamie, bez zbędnych komentarzy.

Trzymam się tej zasady dość mocno sama, bo byłam pierwsza wśród najbliższych koleżanek, która urodziła dziecko, nie miałam od kogo czerpać, kogo się poradzić i może to i lepiej, bo będąc w czarnej rozpaczy przed porodem, kiedy na myśl o pakowaniu wyprawki dla malucha, czy siebie chciało mi się płakać, a strach przed sądnym dniem paraliżował nieznanym, rozmawiałam po prostu z lekarzem i zaufaną położną, generalnie u źródła. Wytłumaczyli mi od strony medycznej krok po kroku, wszelkie ewentualności, zagrożenia bez strachów, paniki, koloryzowania, "dobrych" rad – czyste fakty. Położną, która przygotowywała mnie do porodu miałam cudowną – tak szczegółowej wiedzy medycznej z tym co się będzie działo
w trakcie, przed i po, jak się przygotować, tylu DOBRYCH porad zarówno jeśli o karmienie, ubranka czy kosmetyki chodzi nie znalazłabym nigdzie.
I nie były to rady narzucone, nacechowane, żadna moja decyzja nie spotkała się z oceną.  Dlatego sama mocno trzymam się tego, że doradzam  tylko wtedy, jeśli któraś z dziewczyn mnie o to pyta, opowiadam o swoich doświadczeniach, czy wyrażam swoją opinie na dany temat, ale zawsze zaznaczam, że to MOJE odczucia i opinie  i ktoś może czuć i myśleć zupełnie inaczej i zrobić po swojemu i wcale nie oznacza, że zrobi to gorzej czy lepiej.

Co do wychowania dzieci też mam swoją obraną drogę, metody
i przekonania, mam też swoje zdanie na temat Twoich metod droga, inna, mamo, ale trzymam je dla siebie, bo to nie moja sprawa. Ja mam swoje i miło by było, gdyby inna mama potrafiła również to uszanować. Taka prosta zasada wzajemności. Dlatego nie powiem Ci koleżanko mamo, że źle to robisz, że powinnaś inaczej go usypiać, inne aktywności wybierać, inaczej karmić, co innego dawać do zabawy, bo to nie moje dziecko, to TWOJE dziecko i TWOJA wizja, która jest NAJLEPSZA dla WAS i to jest NAJWAŻNIEJSZE.

NAJŁATWIEJ WYCHOWUJE SIĘ CUDZE DZIECI

A wiecie, ze najłatwiej wychowuje się cudze dzieci i PARADOKSALNIE najwięcej o wychowaniu mają do powiedzenia bezdzietni? Zabawne, co? J Ktoś widząc czyjeś życie i dziecko przez parę chwil, jest w stanie dokonać analizy oceniająco-porównawczej i zasypać stosem rad i nieśmiertelnym:
„Ja na Twoim miejscu…” I tu istna komedia się zaczyna, bo sory, ale kobieta niebędąca matką nie jest w stanie sobie nawet wyobrazić jak wygląda jeden dzień z dzieckiem, jak różne są odcienie macierzyństwa i to że ono teraz drze się i wije na ulicy, nie oznacza, że jest histeryczne i rozwydrzone, tylko przeżywa silne emocje, z którymi nie umie sobie jeszcze poradzić, a to że dziecko Twojej koleżanki to ciche i grzeczne na niewiele mi się zda i na pewno nie pomoże. Kluczowe „Ja na Twoim miejscu” nie ma prawa zaistnieć ani nawet zabrzmieć, bo na moim miejscu nigdy nie będziesz,
a zrozumieć możesz mnie tyko wtedy kiedy sama zostaniesz matką. Jeśli nie masz o czymś zielonego pojęcia, lepiej zamilcz zanim zrobisz komuś przykrość. To tak jakbyś rozmawiała o tym jak smakuje sushi, nigdy wcześniej go nie próbując J 

Dużo czasu mi zajęło zanim sama nauczyłam się, że nie muszę się z siebie
i swojego życia tłumaczyć komuś, kto o tym nic nie wie, a nie dość, że radzi, to ocenia czy krytykuje.  Teraz kiedy zaczyna się nierówna dyskusja, w której ciosy lecą w moja stronę, po prostu ucinam ją „To nie Twoja sprawa, możemy wrócić do rozmowy jak sama/sam będziesz rodzicem, inaczej ta dyskusja nie ma sensu”. Teoretyzuje się niesamowicie łatwo, praktyka pokazuje jak często teoria kompletnie nie pokrywa się z praktyką. Tak naprawdę młodej matce potrzebna jest pomoc, ogromne wsparcie nawet w postaci samej obecności, a nie złote porady, ocenianie i wytykanie błędów, czy braku organizacji.  
A jak słucham dziewczyn, to głównie z taką formą  „pomocy” się spotykają, od innych matek i koleżanek.

BĄDŹMY EMPATYCZNI, bądźmy uważni, pomagajmy, ale nie wtrącajmy się, nie oceniajmy, nie krytykujmy, nie kopmy leżącego, żyjmy i pozwólmy innym żyć po swojemu, a „ dobre rady” wsadźmy głęboko do kieszeni.

__________
Jeśli spodobał Ci się tekst, uważasz, że komuś może się również spodobać, czy przydać - nie wahaj się, udostępnij i poślij dalej :) Masz pytania, bądź chcesz skomentować - pisz. Wpadaj jak najczęściej, a jeśli chcesz być na bieżąco, polub mój fanpage na fb i profil na instagramie :) 

Komentarze

  1. No i dobrze, ogólnie się całkiem zgadzam, ale mam jedno ale. A raczej wątpliwość. A jak ma się do tego akcja ostatnio propagowana w mediach na temat przykrywania pieluszkami wózków dziecievych w upaly? Gdzie właśnie proszą, aby uświadamiać, podchodzić i radzić, że to niebezpieczne?
    Czasem ktoś może czegoś po prostu nie wiedzieć. Mnie kilka razy takie dobre rady jednak pomogły, gdy byłam młoda mamą. A jeśli czułam, że wiem lepiej, to po prostu dziekowalam i mówiłam, że jednak zostanę przy swoim rozwiązaniu. I tyle. Ja się nie obrazalam, a jeśli druga osoba tak, to jej problem.
    Trochę boję się społeczeństwa kompletnie na siebie obojętne go, w którym każdy będzie tak niepewny, co wolno mu powiedzieć, aby nikogo nie obrazić, że ludzie będą się kompletnie rozmijac. Może lepiej byloby jednak rozmawiać, jak najwięcej, nawet i radząc sobie nawzajem, ale kulturalnie i nie zakładając złych zamiarów rozmówcy.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tylko wyobraź sobie sytuację. Na ulicy podchodzi do Ciebie obca osoba i zaczyna tłumaczyć, że cos robisz nie tak. Ja w pierwszym odruchu chyba uciekłabym z wózkiem. Jak mam zaufać obcemu, który nie wiadomo skąd czerpie swoją wiedzę.
      Kiedys zaczepia mnie Pani w autobusie i zaczęła wywód ze w nosidle dziecko jest scisniete I je na pewno udusze I dlaczego nie mam wózka. Wszystko grzecznie, ale sama rozmowa była absurdalna.

      Usuń
    2. Sobie wyobrażam. Na pewno nie jest to komfortowe. Ale z drugiej strony, jeśli dziecku może stać się krzywda, to co jest ważniejsze? Dużo się mówi o znieczulicy, niereagowaniu, obojętności. Naprawdę sama już nie wiem, co lepsze. Trudno jest zwrócić uwagę obcej osobie. Ale potrafię sobie wyobrazić sytuację, że bym się odważyła.

      Usuń
    3. Masz rację, że na sytuację, w których widzimy zagrożenie zdrowia czy życcia dziecka mamy wręcz obowiązekk reagować - przemoc, dziecko zamknięte w aucie, pozostawione bez opieki gdzies w przestrzeni publicznej. Jednak ja piszę raczej o radach, które nie pomagają, a potrafia sfrustrować, które są nieużyteczne dla drugiego człowieka. Tez się boję społeczeństwa obojętnego, ale jak piszesz wystarczy rozmowa, kulturalna bez złośliwości.

      Usuń
    4. O tak, obcej osobie trudno zwrócić uwagę, ale ja też gdybym widziała, że dziecku dzieje się krzywda, raczej nie małabym problemu z reakcją ;)

      Usuń
  2. Czasem jest dobrze przy kimś po prostu być, wysłuchać go, a rady udzielić wówczas, jeśli o nią poprosi.
    Pozdrawiam serdecznie : )

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dokładnie, człowiekowi czasem po prostu chodzi o czyjąś obecność, żeby nie czuć sie tak samotnym .
      Pozdrawiam również :)

      Usuń

Prześlij komentarz

NAJCHĘTNIEJ CZYTANE

A TY JESTEŚ PRZEWODNIKIEM CZY WŁADCĄ SWOJEGO DZIECKA?

Na początek króciutki test, który pokaże istotę poruszanego poniżej problemu, który nagminnie spędza mi sen z powiek. Problemu, który zupełnie myli definicje. 
Pytanie nr1- jakimi uczuciami darzysz osobę, której się boisz? 

Pytanie nr 2- jeśli w stanie zastraszenia robisz to, co ta osoba Ci karze, to czy robisz to ze strachu, czy może jednak szacunku, a może własnych przekonań
i uczuć? 


 SZANUJ DZIECKO SWOJE!Nie wydają Wam się, jako ludziom dorosłym, te pytania trochę retoryczne?
Nie wydaje Wam się, że w odniesieniu do relacji dorosły-dziecko, rodzice patologicznie mylą strach z szacunkiem?
A wiecie, że zastraszanie to wciąż niestety bardzo popularna metoda wychowawcza, w której to de facto rodzic na starcie odnosi swoją największą porażkę, bo myśli, że manewrując strachem dziecka, zyska szacunek i autorytet.

A to kompletnie nie tędy droga. 

Jeśli stosujesz te praktyki to wiedz, że Twoje dziecko nie jest super grzeczne, bo tak wspaniale go wychowujesz i tak bardzo Cię człowieku szanuje, al…

PLAC ZABAW CONTRA JA-MATKA

PLAGI MACIERZYŃSTWA
W macierzyńskiej podróży przez długi okres czasu największą zmorą był dla mnie brak snu, nieustanne pielgrzymki nocne i wczesne poranki.


Tak było.


Ale teraz wszystko uległo zmianie, bo bezsenne noce odeszły w siną dal, za to na prowadzenie plag macierzyństwa wysunęły się te demoniczne place zabaw.

 Jak słyszę od swojego syna „plac zabaw” to mi skóra cierpnie. Kiedyś przeczytałam kilka artykułów o tym, że matki nie lubią się bawić ze swoimi dziećmi i że to normalne. No to ja bawić się uwielbiam i nie mam z tym problemu, ale nie znoszę placów zabaw, czy to też normalne? JNaprawdę ogromną frajdę sprawia mi kupowanie zabawek, a potem oddawanie się zabawie z dzieckiem, teraz jest taki ogrom możliwości, że żal nie powtórzyć swojego dzieciństwa J Uwielbiam wieże z klocków, sterowane auta, kolejki, motocykle, sałatki z drewnianych warzyw, wyklejanki z plasteliny, malowanki wszystkim czym się da, do szaleństwa uwielbiam bogactwo książeczek dla dzieci, które często kupuję w…

MOMENT, W KTÓRYM ŚWIAT I SERCE ROZSYPUJE SIĘ NA MILION KAWAŁKÓW

Moment, w którym świat i serce rozsypuje się na milion kawałków znajomy jest pewnie każdemu. Dziś rozsypał się świat pewnym rodzicom, których synek walczył do samego końca, był dzielny, silny, niezwykle pogodny, zadziwiająco radosny jak na ogrom cierpienia, biegł cały czas w stronę życia…nie miałam zaszczytu poznać osobiście tego Wojownika, niestety…Odwiedzałam go codziennie w wirtualnej rzeczywistości, z całych sił trzymałam kciuki, cieszyłam się jak szło w dobrą stronę, jak wyniki były coraz lepsze, jak ogromna to była radość, kiedy maluch mógł wyjść ze szpitalnego łóżeczka do domu. Ostatnie tygodnie jednak były pełne strachu, drżącymi palcami klikałam w każdą kolejną wiadomość na temat zdrowia…
Walka dziś dobiegła końca. Walka niesprawiedliwa, nierówna od samego początku, z okrutnym finałem.
Piszę dziś o tym wyjątkowym chłopcu, bo nie potrafię o niczym innym dziś ani myśleć ani pisać. Skradł moje serce od razu, stał mi się bardzo bliski i nie tylko mi…będąc częścią tej wielkiej Ro…