Przejdź do głównej zawartości

7 SPOSOBÓW NA SZCZĘŚLIWE ŻYCIE, CZYLI JAK NIE OSZALEĆ


Super Ekstra Zorganizowana byłam chyba ostatnio w podstawówce. Etat perfekcyjnej uczennicy w liceum, zakończyłam wraz z odbiorem świadectwa maturalnego, a na studiach jak przytłoczyło mnie nierealne, do stuprocentowego ogarnięcia - wpadłam w twórczy chaos. Śmiało piszę twórczy, bo 5 lat studiów przy nieludzkich wysiłkach podczas sesji, hektolitrach kawy, dziesięciu załamaniach nerwowych, upłynęło mi wolne od jakichkolwiek poprawek. Nie, nie dlatego, że uczyłam się dniami i nocami, czy byłam tak genialna, że kartki kolejnych lektur przerzucałam z prędkością światła i w takim samym tempie zapamiętywałam ich zawartość, ale właśnie przez swój twórczy chaos, z którego chłonęłam w tempie ekspresowym, wynosiłam meritum, okraszone paroma ciekawostkami i całą siecią skojarzeń i odnośników. Czasem zapamiętywałam totalną pierdołę, czy datę wydania pierwszego wydania jakiegoś tam dzieła, nie znając głównego wątku, ale owa pierdoła ładnie podana i dobrze doprawiona do smaku, powodowała, że sprawiałam wrażenie studentki, dogłębnie czytającej lektury, kojarzącej fakty i orientującej się może nie świetnie, ale dostatecznie
w temacie. Zaczęłam tak szkolnie, bo te doświadczenia przełożyły się na moje późniejsze życie, czyniąc je znośnym, a teraz nawet bardzo szczęśliwym.

Ja wiem, że dla niektórych świetna organizacja i plan działania w życiu to podstawa i inaczej nie wyobrażają sobie funkcjonować. Ja też bym tak chciała
z jednej strony, może by mi to zdecydowanie uprościło życie, ale z drugiej nie wiem czy było by takie ciekawe i przynosiło mi tyle niespodzianek. Nie ma co dywagować, idąc za klasykiem – jestem jaka jestem
J

No ale dzięki temu mogę się z Wami podzielić swoimi sposobami na szczęśliwsze życie, czy raczej funkcjonowanie w rzeczywistości. Tym bardziej tej nowej rzeczywistości, w której żyjemy już we trójkę pod jednym dachem, a chaos
i wyścig z czasem jest stanem naturalnym
J

No to lecimy.


1.      Nie prasuję sterty prania. Do regularnego prasowania zmuszałam się tylko jak mój noworodek był noworodkiem i bodziaki, i pieluchy tetrowe na nowe rzygi, elegancko codziennie jechałam żelazkiem. Poza tym nie cierpię prasować, robię to naprawdę tylko i wyłącznie wtedy, kiedy już nie ma opcji, żeby tą wymiętą na kilka stron szmatę przywdziać na siebie i wyjść do ludzi. Jeśli wychodząc do pracy, widzę, że ubranie ujdzie, bo zakładam, że pogniecie się pod kurtką, albo jak usiądę w autobusie, to nawet nie zerkam w stronę żelazka. A między nami, nie umiem dobrze prasować, chłopu koszuli nie wyprasuję, tzn. wyprasuję, ale trzeba dopatrywać się różnicy między wyprasowaną, a niewyprasowaną. Wolę zostawić to zawodowcom J  Świetnie natomiast prasuję spodnie i bodziaki, to jest mój konik chyba J Generalnie jeśli chodzi o prasowanie, nie tracę czasu na stanie przy desce w wolnej chwili, która szybko mija, a prasuję wtedy kiedy wyjmuję coś z szafy i widzę, że wymaga jednak poprawek żelazka. Stosuję się do zasady – ubranie bezwzględnie ma być czyste - niekoniecznie wyprasowane J


2.      Nie jestem Zosią-samosią. Nie twierdzę, że posprzątane jest tylko wtedy kiedy ja to zrobię, że obiad jest smaczny, tylko kiedy ja mieszam w garach, że dziecko jest zadbane, tylko kiedy ja się nim opiekuję, że zakupy będą dobrze zrobione, tylko kiedy ja je przytargam ze sklepu, że pranie zostanie dobrze wyprane, jeśli to ja załączę pralkę, itd. Ja sobie to poczytuję za ogromny plus w życiowym komforcie psychicznym. Nie wywieram na sobie presji, nie frustruje się, że jeszcze tyle do zrobienia, że nie wyrabiam na zakrętach i wszystko nie jest tak zrobione jak powinno. Wiem, że jak ja nie dam rady, to równie dobrze, a czasem nawet lepiej zrobi to mój partner.
O i stąd przeskakujemy do punktu 3.


3.      Moje dziecko ma dwoje rodziców – Mamę i Tatę, a nie Mamę i tylko Mamę. Od momentu narodzin równolegle zajmujemy się naszym dzieckiem, oboje uczyliśmy się wszystkiego od początku, tuż po porodzie, kiedy nie byłam w stanie się podnieść sama nawet na łóżku, byłam spokojna, że Młody Tata z taką samą troską i miłością go przewinie, czy przytuli. Słuchałam opowieści koleżanek, które były wyczerpane samym myśleniem już, że tylko one mogą dobrze przewinąć dziecko, że tylko one w odpowiedni sposób mu butelkę podadzą itd. O tym, żeby zostawić na
2 godziny dziecko samo z Tatą, a nie daj Boże z Babcią, czy Ciocią nie było mowy. My się dzieliliśmy, raz jedno szło na przysłowiowe piwo, raz drugie, a czasem jak była okazja i Babcia w zasięgu, to oddawaliśmy kilkumiesięcznego malucha pod opiekę i szliśmy razem do kina, pobyć choć przez czas trwania filmu ze sobą, i przewietrzyć głowę, spuścić napięcie. Dla kogoś może to egoizm, dla mnie zdrowa równowaga. Dzięki temu, do tej pory nie było między nami kłótni i wyrzutów, że ktoś ma gorzej, że ciągle sam wszystko musi robić itd. Każdy z nas stara się dawać 100% od siebie
i chyba siły się równoważą. Można rzec, że jestem szczęściarą mając takiego mężczyznę przy boku, bo ostatnio zwątpiłam w męski ród, czytając post na blogu Pozytywny dom, o pomaganiu przy dziecku i tym jakie problemy mają kobiety, żeby „zmusić” jakby nie było ojca dziecka, do jakiejkolwiek aktywności. Jakby to, że przekazał nasienie, a potem przywiózł ze szpitala, wyczerpywało jego obowiązki względem własnego dziecka. Ale to temat na oddzielny tekst.


4.      Nie sprzątam domu regularnie – nie jestem pedantem, na szczęście. Bardzo lubię porządek, szczególnie kiedy po mieszkaniu buszuje dziecko, niestety  graniczy to z cudem. Nie ustalam sobie, że w sobotę jest generalne sprzątanie domu i cały dzień, po tygodniu pracy, z dzieckiem uwieszonym u nogi, zapieprzam na szmacie, a potem płaczę, że weekend minął, a ja zmęczona bardziej niż byłam przed (i to bynajmniej nie dlatego, że balowałam całą noc na mieście). Nie, nie i jeszcze raz nie! Dlatego też pewnie w naszym domu rzadko gości perfekcyjny ład i porządek, ale ile czasu i nerwów zaoszczędzone. I znów sprzątam jak widzę potrzebę, wiem, że raz w tygodniu trzeba generalnie posprzątać, podłogę umyć, pranie zrobić, wyszorować kibel i prysznic, zetrzeć z szafek w kuchni dowody gotowania, że gary to codziennie, kilka razy dziennie, żeby to jakoś ogarnąć, zabawki zebrać, ciuchy ułożyć, zetrzeć kurze. I wszystko to robię, ale w tzw. lukach czasowych. Olaf idzie spać, wena mnie opuściła, albo zmęczona jestem pracą umysłową. Łapię za mop i ścierę i sprzątam. No chyba, ze pomidorowa wyląduje na podłodze, to umyć podłogę trzeba, mimo, że wczoraj wieczorem zdarzyła się luka i podłoga lśni, a w zasadzie lśniła czystością.


5.      Mam obrzydliwie mało czasu podczas 24 godzin doby obowiązującej każdego człowieka. Nie mam ambicji (i siły) gotować codziennie obiadów, czy raczej obiado-kolacji. Wracam z pracy i wisi na mnie mały człowieczek, który nie pozwala mi zrobić nic innego poza obsługą siebie samego, bo matki cały dzień nie widział. Jak myślicie – codziennie będę go odstawiać po 5 minutach  i gotować pełnowartościowy posiłek dla rodziny, co da teoretycznie wszystkim zdrowie i szczęście? Jeśli zdarza się moja luka czasowa i mam zaplanowane, to gotuje i dla dziecka i dla nas, czy przygotowuję kolację, ale raczej nie umrzemy z powodu jedzenia zamawianego, czy słoiczka w razie braku zapasu zupy dla Olafa w lodówce. Na początku jak wróciłam do pracy, chciałam ogarnąć wszystko, wracając przed 19 chciałam ugotować dwa obiady, pozmywać podłogi, napisać post na bloga, zrobić zlecenie, pouczyć się włoskiego i na dobranoc przeczytać rozdział książki, zajmując się oczywiście ciągle dzieckiem, robiąc mu kolację, kąpiąc go i usypiając. Z tego wszystkiego wyszła kupa nerwów
i frustracji, więc wróciłam do zasady – jak jest czas i warunki to gotuję. Jak nie to zasiadam i piszę albo się uczę, albo lecę na ryj ze zmęczenia i nie jestem w stanie makijażu zmyć. Tak, wiem, stąd powstają zmarszczki i cera szarzeje. Ale co do gotowania, to mam takie marzenie-cel, wypracować metodę gotowania kilku obiadów w 2 godziny i do lodówki, kiedyś Ladygugu o tym pisała, jak w godzinę przygotowuje pięć obiadów dla rodziny, które tylko później  odgrzewa. Brzmi to rewelacyjnie, jak
w praktyce? – wszystko przede mną :P


6.      Dbam o swój rozwój . Może i jestem też pracoholikiem, ale jak zaczynam wyrabiać na zakrętach to sobie dokładam, bo niepewnie się czuję J Inwestuję w rozwój, pasje i uczucia. To, chyba czyni mnie szczęśliwym człowiekiem, bo nie uzależniam swojego szczęścia od posiadania określonych w rankingu rzeczy, które uczynią Cię szczęśliwym. Jasne, że fajnie jest coś mieć, ale jednak po szekspirowsku, wolę być. Co nie zmienia faktu, że nowa sukienka, buty, czy książka czynią mnie po kobiecemu szczęśliwszą, niż byłam przed zakupem J Ale bez ciśnienia i presji J


7.      Staram się używać kalendarza, notatnika, przypomnień na telefonie, kolorowych karteczek lepionych wszędzie i to faktycznie pomaga, nawet bardzo. Ale wciąż się uczę tej sztuki planowania, zapisywania, bo jestem przyzwyczajona do spontanu i carpe diem, i mówiono mi, że jak się dziecko urodzi, to wszystko się zmieni i będę z notatnikiem w ręku planować każdy ruch…po cichu liczyłam na to, a tu d**a. Zdolności organizacyjne rozwinęły się w trybie „przymusu”, ale ja pozostałam bez zmian ;) A swoją drogą, to jak można mówić o perfekcyjnym zorganizowaniu przy dziecku, które rozwala w sekundę najbardziej przemyślane strategie organizacyjne? Zawsze mnie to bawiło, jak słyszałam, że wszystko jest kwestią organizacji
i po prostu nie umiem się zorganizować. Ciekawe, że słyszałam to od kobiet, nieposiadających dzieci, dla których wszystko jest banalnie proste przecież. Najbardziej zdyscyplinowanym "planowaczem" byłam w ciąży, skrupulatnie zapisywałam i pilnowałam wizyt, badań, wagi i kolejnych odczuć w związku ze wzrastającym dzieckiem. Pod kątem medycznym rozwoju płodu i tego, co się dzieje z kobietą w trakcie ciąży, myślę, że dysponowałam wiedzą na poziomie położnika ;) Wracając do kalendarza, może nie czyni mnie to szczęśliwszą przez to, że to robię, ale usprawnia mi życie, bo MUSZĘ, niestety muszę bezwzględnie zaplanować terminy szczepień, wizyt u lekarzy, swoje badania, dentystę, kosmetyczkę, spektakle w teatrze, deadliny na teksty, terminy oddania recenzji, posty na bloga, itd. Bez rozpiski, czasem się po prostu w tym gąszczu dat i godzin gubię. A dołóżmy jeszcze mój kalendarz pracowniczy, który zostawiam
z premedytacją w biurze, żeby mnie nie kusiło robienie czegokolwiek, poza okresem czasu 8 godzin.

8.      ………



I dobrnęliśmy do końca listy kobiety szczęśliwej, kobiety spełnionej, niekoniecznie wypoczętej, wyspanej, czy dysponującej 5 minutami wolnego czasu. Ale przyzwyczajona jestem od lat do ciężkiej pracy, do braku czasu, do brania na głowę więcej niż jestem w stanie ogarnąć na raz, do łapania momentów ;) Nie jestem za to przyzwyczajona i nie przyzwyczaję się nigdy do braku snu, długotrwałego głodu, czy to w domu, czy w pracy z braku czasu na zjedzenie czegokolwiek poza kawą. Czasem sobie myślę, ze do pełni szczęścia w tym „poukładanym” świecie brakuje mi 14 albo przynajmniej 12 godzin nieprzerwanego snu. Sen jest dla mnie zbawieniem, największym lekiem, uspokajaczem myśli i nerwów, ładującym mi energię i ogromne pokłady cierpliwości i siły.


Dopisz do listy swoje sposoby na szczęśliwe życie, chętnie skorrzystam J

Komentarze

  1. Stosuje te same punkty! Chociaż prasowanie mogę zrobić podczas oglądania serialu to niekiedy po prostu mi czasu na to brak. Punkt odnośnie pomocy innych i dwójki rodziców jest jak najbardziej trafny. Nie bierzmy na siebie zbyt wiele, bo to doprowadzi do jeszcze większego chaosu. Warto dorzucić do tej listy obowiązkowy punkt na relaks, chwilę wyciszenia, aby złapać równowagę ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. O tak! Relaks jest bardzo ważny, szkoda, że okazuje się często towarem deficytowym

      Usuń
  2. Dopisuję się do kilkunastu godzin nieprzerywanego snu :D
    Pech chce, że nawet jeśli jest okazja, to jakoś tak wychodzi, że się idealnie wysypiam po kilku! :<

    OdpowiedzUsuń
  3. Wszystko się zgadza, stosuję te same.punkty chociaż akurat prasować lubię i nie mam z tym problemów, nie lubię za to gotować i z tym mam odwieczny dylemat;))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja mam odwrotnie, gotować bardzo lubię, prasować - nie znoszę! :)

      Usuń
  4. przyjemnie sie czytało :)
    zapraszam do mnie w wolnej chwili :)

    recenzjebynikaa.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  5. Muszę zaprosić do przeczytania tego posty moją zapracowaną córkę.
    Pomagam jej, owszem, ale przede wszystkim piszę bloga wczesnaemerytka.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Serdecznie zapraszam córkę, a ja idę poczytać Pani bloga :)

      Usuń
  6. I najważniejsze jest, aby być szcześliwym i w zgodzie z samym sobą! :) Reszta nie ma znaczenia! Kladuia J

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

NAJCHĘTNIEJ CZYTANE

DOBRYMI RADAMI PIEKŁO BRUKOWANE

ŚWIĘTO DOBRYCH RAD13 czerwiec – Święto Dobrych Rad. Odkryłam je zupełnie przez przypadek szukając inspiracji na wpis na bloga firmowego i tekst powstał niemal na kolanie. Święto wspaniałe! Aktualnie jestem uczulona na wszelkie rady i te złote i te dobre i te złe i niebieskie i różowe…wszystkie! Człowiek się sparzy sto razy, to się w końcu nauczy. Niektórym wystarczy trzy razy, a innym opornym egzemplarzom jak ja nawet sto. Generalnie do dobrych rad personalnie nic nie mam, ale pod warunkiem, że o te rady proszę. Kompletnie nie rozumiem wtrącania się ludzi w życie innych ludzi
z przeświadczeniem, że wiedzą najlepiej jak owy osobnik powinien pokierować, o zgrozo, przecież swoim życiem. Najmocniej jednak proceder złotych rad uderzył we mnie jak zostałam matką i to akurat zjawisko tak nagminne, tak wiele się o nim mówi, bo większość kobiet nie ma siły się bronić ani ciągle odganiać od porad jak od natarczywych much.
KLUCZOWA JEST ROZMOWA Jedną z metod terapii psychologicznych jest metod…

WSZYSTKIE NIEPRZESPANE NOCE, CZYLI DRAMAT W PIĘCIU AKTACH

Jestem fetyszystą snu – z ułomności tarczycowych, z upodobania, może dużą rolę odegrała w tym genetyka. Nieważne. Ważne, że czynników sennogennych nakładających się na siebie jest tak wiele, że natury nie oszukasz i tego nie przeskoczysz. Sen mój jest, a raczej był, tak głęboki i mocny, że nie obudziłyby mnie wystrzały z armat, nawet jeśli armia by mnie wyniosła z łóżkiem na pole walki.
A teraz natura contra natura, bo oto rodzi się dziecko, a małe dziecko wiadomo – brak snu. Jakby nie obalać mitów macierzyństwa, to jest to akurat fakt niezbity, nie do przeskoczenia. Prawda, nie fałsz. I oto ścierają się te dwie natury – mój wewnętrzny fetyszysta snu i ja matka.
PROLOGGdzieś w połowie ciąży sen nie chciał nagle przychodzić, tzn. przychodził nad ranem kiedy niekoniecznie miałam możliwość go przyjąć, robota nie poczeka. Później kiedy robota poszła w las, po nocy, kiedy sen miał mnie gdzieś 
i przychodził regularnie o 5 rano, spaliśmy czasem do południa, póki głód nas nie nawiedził. I tak…

[RECENZJA] GENEZA KRAKOWSKIEJ MAFII - "KRÓLOWIE ŻYCIA" JAROSŁAW KNAP

W powstaniu i trwaniu mafii pomogły niezwykle silne więzi rodzinne, a także osiedlowe przyjaźnie.
W książce „Królowie życia” Jarosława Knapa spotykamy właśnie na pierwszym planie grupę przyjaciół – Andrzeja, Chudzielca i Wieloryba, na drugim zaś sytuują się ich rodziny, prywatne tło. I to właśnie z grupy zaprzyjaźnionych chłopców krystalizuje się jeden
z najgroźniejszych gangów – gang krakowski.
REPORTAŻ KRYMINALNY
Nie jestem fanką kryminału, za to horroru owszem. Z reportażami nie spotykałam się dość często na czytelniczym gruncie, dlatego kiedy do moich rąk trafił w pewnym sensie reportaż kryminalny Jarosława Knapa „Królowie życia”, stanęłam przed dużym wyzwaniem jeśli
o recenzję chodzi. Obawy, że będę miała problem, żeby sobie poradzić z tym gatunkiem
i treścią, ulotniły się już po pierwszym rozdziale. Co mi z tego wyszło?
Zapraszam do poczytania 😊

KLIMAT PRL-u
Klimat od pierwszych stron przenosi czytelnika w czasy z jednej strony trudne, ale posiadające swoistą magię. Nie pamiętam l…