Przejdź do głównej zawartości

Czy bez umytych okien święta się nie odbędą? Czyli czego życzę Wam na ten świąteczny czas.


święta, świąteczny czas, prezenty, umyte okna, życzenia, Boże Narodzenie, refleksje

CZY COŚ SIĘ STANIE, CZY ŚWIAT SIĘ ZAWALI?

Ostatnio było o prezentach, to może pociągnijmy magię Świąt teraz bardziej
w stronę duchową niż materialną. Stając w obliczu tych Świąt i zdarzeń przedświątecznych chciałabym się podzielić refleksją. Nie lubię ckliwości, ale nie obiecuję, że się przed tym uchronię, więc uczciwie ostrzegam, żeby potem nie było. Cały rok gdzieś wszyscy gonią, spieszą się, pędzą, przed Bożym Narodzeniem pęd  zamienia się w obłęd i czyste szaleństwo. Masa pytań kotłuje się w głowie, czy zdążę posprzątać, zrobić zakupy, kupić prezenty, przygotować potrawy, udekorować dom, a co jeśli nie? Czy coś się stanie jeśli do kolacji wigilijnej zasiądziemy godzinę później, bo karp potrzebował dojrzeć na patelni? Albo czy świat się zawali jeśli nie wszystkie potrawy wyjdą spod ręki pani domu,
a zostaną przyniesione z cukierni, czy sklepowej zamrażarki? To też nie tak, że nie rozumiem tradycji, owszem rozumiem, doceniam i sama chciałabym stworzyć dom pachnący piernikiem (choć jeszcze nie posiadłam tej tajemnej wiedzy, jak to się piecze J), w Wigilie kleić uszka (z grzybami zebranymi jesienią w lesie
o poranku, tuptając z termosem kawy i w żółtych kaloszach po dywanach mokrych liści) i patrzeć jak rodzina skacze wokół choinki, żeby zawiesić lampki.

NAJWAŻNIEJSZE SKŁADNIKI - CZAS I LUDZIE

Te szczegóły, rytualne czynności jak ubieranie choinki, robienie stroików z igliwia i szyszek, smażenie karpia i dzielenie się opłatkiem tworzy właśnie magię. Poza tym każdy oczekuje czegoś innego od Świąt - dzieciaki czekają na prezenty, dorośli na święty spokój. Ale są dwa składniki moim zdaniem najważniejsze dla tych zimowych, i nie tylko, Świąt – czas i ludzie. To z ludźmi dzielimy się opłatkiem i czasem, to na spotkania w gronie najbliższych poświęcamy czas
i żadne wypastowane podłogi, perfekcyjnie udekorowane ciasta, czy prezenty
z najwyższej półki tego nie zastąpią. Czasu mamy tak mało dla siebie nawzajem
w ciągu roku, dlatego potrzeba tych chwil, żeby usiąść z pustą głową, bez natłoku myśli, że za moment muszę iść zrobić dziesięć rzeczy „niecierpiących” zwłoki, po których wykonaniu pozostają już tylko zwłoki, w przeddzień świąt na ogół rozciągnięte na podłodze w kuchni, w oparach barszczu wigilijnego. Czasu się nie cofnie, nikt go nie zwróci, nikt nam go nie sprzeda, czy nie odda w promocji do powiększonych frytek. Ludzi też nam nikt nie zwróci, dlatego trzeba wyciskać
z chwili obecnej, ile tylko się da, świadomie być tu i teraz z bliskimi dla nas osobami, bo nikt nie wie, czy w następnym roku będziemy mogli spotkać się
w takim samym gronie. Mówi się bardzo często: „następnym razem”, ale wiesz co? Następnego razu może nie być. Nie żal Ci odkładać ludzi i czasu na potem?

ACH, TE OKNA!

 Pieprzyć nieumyte okna i niewyprane firanki, zrobisz to w wolnej chwili, okna poczekają, może bardziej się przykurzą, ale jeśli ktoś nie potraktuje ich kamieniem, to za rok będą w tym samym miejscu. Z doświadczenia mycia okien – wyszorowałam okna w domu latem, piękna słoneczna pogoda, szyby lśniły, firany wirowały w pralce, ja wielce dumna, syn  rozhuśtany w bujaku (został uwięziony na czas procesu mycia) „ciumkający” głośno smoka, aż zaniemówił z zachwytu…kilka godzin później na szybach miałam te same zacieki i błoto – deszcz znów zaskoczył myjących okna. Mamy zimę, walący po oknach deszcz ze śniegiem
z mieszanką krakowskiego smogu – gdzieś mam te okna, umyję wiosną, a świat mi się przez to jakoś diametralnie nie zmieni. Przykład okien rozbudował mi się trochę, ale to za sprawą tego, co czytam teraz w „internetach”, jak to kobiety myją, szorują, polerują albo… się buntują, ja chyba w tym roku jednak do buntowników bardziej pasuję. Ja wiem, że niektórzy uwielbiają sprzątać, stać
w kuchni i godzinami czarować nad garnkami, a na myśl, o świątecznych, generalnych porządkach, rozwieszaniu ozdób, lepieniu setek pierogów dostają aż gęsiej skórki z podniecenia. I fajnie, bo gdybyśmy wszyscy byli tacy sami, trzeba by oszaleć albo popełnić z nudów samobójstwo. Mam bardziej na myśli te fanatyczne przypadki, gdzie te nieszczęsne okna staja się  dla niektórych być albo nie być, jak nie umyją tych paru szyb to święta się w tym roku nie odbędą,
a Mikołaj  zawróci na piwo do Laponii i zeżre wszystkie czekoladki z wora.

Sama pamiętam, ze babcia krótko nas trzymała jeśli o realizację punktów świątecznych chodzi, ale wtedy wszyscy razem lepiliśmy uszka, pierogi, ubieraliśmy choinkę, w tle świąteczne piosenki, gwar i radość przebywania ze sobą, wtedy rodzice nie szli do pracy i cały dzień byli w domu (a w dzieciństwie cały dzień to kupa czasu). I wiecie co? Nie pamiętam, czy był porządek, wyprane firanki, dwanaście dań, czy farsz do pierogów odpowiednio doprawiony,
a pamiętam te wspólne, radosne przygotowania. Chodzi o to, żeby znaleźć priorytety i wszystko poukładać tak, żeby miało zdrowe proporcje.

OBECNOŚĆ I CZAS NA WAGĘ ZŁOTA

Odkąd mam swoją rodzinę, codziennie mierze się ze strachem, że to szczęście, które ściskam w dłoniach może mi się wymknąć. Najcenniejsze chwile, kiedy możemy po prostu być ze sobą, cieszyć się obecnością i wtedy przydałby się zaklinacz czasu. Jak mamy tę chwilę wieczorem tylko dla siebie to staram się poświęcić, na ile to tylko możliwe, 100% swojej uwagi domownikom dużym
i małym, bo kluczowa w relacjach ludzkich jest obecność. Obecność i czas nie ma swojego substytutu w świecie, stosując półśrodki, tworzymy tylko namiastkę, jakiś cień pojęcia. Na Święta zatem życzę sobie i Wam wspólnej konsumpcji czasu, po brzegi wypełnionej przebywaniem ze sobą minuty, cieszeniem się po prostu tym, że się jest.


Komentarze

NAJCHĘTNIEJ CZYTANE

[RECENZJA] "O KRÓLEWICZU, KTÓRY SIĘ ODWAŻYŁ" KATARZYNA WIERZBICKA

TAKI ZBIEG OKOLICZNOŚCI! Pamiętam jak ponad dwa lata temu stałam w dużej kolejce w Biedronce, wtedy jeszcze blog był bardzo odległym i nierealnym celem, ale po głowie chodziła mi wtedy książka dla dzieci, jako świeżo upieczona matka, byłam kompletnie zafascynowana dziecięcą literatura. Stałam w tej kolejce, zawiesiłam się jak zwykle w takich momentach, twarz wyrażała nicość,
a w głowie niekontrolowany tajfun myśli i nagle dostrzegłam nad kasą ogłoszenie o konkursie Piórko. Długo chodziłam w głowie z różnymi wariantami fabuły, trochę za długo i trochę czas mi się skończył. Prawdopodobnie to nie był mój czas. Aż tu w tym roku zwyciężczynią Piórka okazała się Kasia Wierzbicka, prowadząca bloga Madka roku, którą poznałam właśnie przez działalność blogową, którą uwielbiam za dystans
i poczucie humoru. Taki zbieg okoliczności! Życie pisze faktycznie niesamowite scenariusze. Wystarczy tylko ruszyć w drogę! 


MAGICZNE PIÓRKO Wszystko się jakimiś nićmi ze sobą łączy, splata, oddziałuje…kiedy od…

DROGA DO AUTENTYCZNOŚCI - ARTYKUŁ GOŚCINNY

Związek między dwojgiem ludzi, związek wewnętrzny z sobą samym to w zasadzie jedna z kluczowych kwestii w naszym życiu i może dlatego bałam się o tym pisać 
z pozycji eksperta, bo nie czułam się wystarczająco kompetentna, żeby pouczać, czy nauczać. Ale tylko krowa nie zmienia poglądów i kiedy pewnego dnia mojego blogowania stanęła na mojej drodze kobieta szczególna i zaproponowała napisanie artykułu w  sferze relacji damsko-męskich- zgodziłam się na eksperyment. W dalszym ciągu, trzymając się konwencji, że chciałabym bardziej inspirować niż pouczać, spotkanie z Patrycją Dorsz vel Drożdż było katalizatorem do narodzin nowej kategorii na blogu, za co jej serdecznie dziękuję. Za tą inspirację :) Jako, że nie wierzę w przypadkowe spotkania, a w to, że ludzie stają na naszej drodze w jakimś celu, zaprosiłam Patrycję, w internetach znaną jako Pani Mediator do napisania artykułu wyjątkowego, tekstu, z którego sama dla siebie wyniosłam pokaźną garść wiedzy, dlatego chciałam Was zaprosić do lek…

JAK STWORZYĆ DOBRY ZWIĄZEK? KASIA NOSOWSKA RADZI

A JA ŻEM JEJ POWIEDZIAŁAA ja żem jej powiedziała, Monia musisz to przeczytać! Uwielbiam metaforykę tekstów Kasi Nosowskiej, kocham jej umiejętność pakowania w metafory rzeczy proste, egzystencjalne, które zyskują przez to głębię, a we wnętrzu słów „miłość”, „kobieta”, „tęsknota”, „żal” nie znajduje się powietrze, a krwiste mięso, które wypełnia każde z tych pojęć. Wers „(…)uwiodła mnie przepaść jednego spojrzenia, runęłam w nią rozkładając ramiona” tak bardzo korespondował
z moim życiem. Wewszystko, co kochałam, co robiłam z pełnym zaangażowaniem, wpadałam rozkładając ramiona J Uwielbiałam Kaśkę, za to, że w chwilach kryzysu, albo trochę dłuższych chwilach kryzysu, przybywała mi
z pomocą, oddając słowami, to co rozrywało mi duszę, czułam się co najmniej jak na terapii, na której nie musiałam mówić nic, słowa płynęły obok i przecierały trochę te czarne chmury.
Odebrałam książkę z księgarni i już chwilę potem w autobusie rozsiadłam się wygodnie, żeby zobaczyć co tam w książce piszczy i…d…