Przejdź do głównej zawartości

PLAC ZABAW CONTRA JA-MATKA


plac zabaw, plaga macierzyństwa, zabawki, piaskownica, zabawa, awantury, dziecko

PLAGI MACIERZYŃSTWA


W macierzyńskiej podróży przez długi okres czasu największą zmorą był dla mnie brak snu, nieustanne pielgrzymki nocne i wczesne poranki.


Tak było.


 Ale teraz wszystko uległo zmianie, bo bezsenne noce odeszły w siną dal, za to na prowadzenie plag macierzyństwa wysunęły się te demoniczne place zabaw.

 Jak słyszę od swojego syna „plac zabaw” to mi skóra cierpnie. Kiedyś przeczytałam kilka artykułów o tym, że matki nie lubią się bawić ze swoimi dziećmi i że to normalne. No to ja bawić się uwielbiam i nie mam z tym problemu, ale nie znoszę placów zabaw, czy to też normalne? J  Naprawdę ogromną frajdę sprawia mi kupowanie zabawek, a potem oddawanie się zabawie z dzieckiem, teraz jest taki ogrom możliwości, że żal nie powtórzyć swojego dzieciństwa J Uwielbiam wieże z klocków, sterowane auta, kolejki, motocykle, sałatki z drewnianych warzyw, wyklejanki z plasteliny, malowanki wszystkim czym się da, do szaleństwa uwielbiam bogactwo książeczek dla dzieci, które często kupuję w zasadzie chyba dla siebie J
No ale po przekroczeniu furtki placu zabaw staję się chorym, znerwicowanym, smutnym człowiekiem...

FURTKA PRZEDMIOTEM POŻĄDANIA
I FASCYNACJI

Może gdyby moje dziecko standardowo bawiło się tymi ustrojstwami
i np. huśtało się pół godziny na huśtawce no to rewelacja! Ale niestety tak nie jest. Jedynie piaskownica go kręci i zachęca do spędzenia w niej dłuższej chwili. Kiedyś zjeżdżalnia była „wow”, niestety już dawno jest passe.

Fascynacją obdarza moje dziecko furtki…zamyka i otwiera, zamyka
i otwiera, otwiera i trzaska, ponawia trzaśnięcie. I niechby sobie tak trzaskał, odporny mam słuch, ale jestem niestety zaangażowana w tę zabawę – „mama stój”, „mama tam”, „mama chodź”.

MAŁE AWANTURKI


Ale idźmy w głąb tego przybytku. Sytuacje są tu dla mnie co najmniej wysoce stresujące, bo co mam zrobić kiedy moje dziecko siedzi i bawi się czymś, a tu podbiega jakiś złodziej i mu zabiera, albo jeszcze lepiej – delikwent tudzież delikwentka siedzi okopana w piaskownicy ze sztabem zabawek i drze się
w stronę mojego dziecka, że to jej i nie wolno wchodzić. Uśmiecham się przez zęby i cedzę „chodź synku pójdziemy gdzie indziej”, czy „nic Ci synu nie poradzę, nie wyrwę przecież tej zabawki temu złodziejowi, bo zaraz rzuci się do gardła zastygła na ławce matka”. Choć tak naprawdę miałabym ochotę wrzasnąć na cały plac „Oddawaj to złodzieju, bo Ci nogi z pupy powyrywam!” tudzież „To nie Twoja piaskownica mała zołzo, szoruj stąd ale już bo pokaże Ci mój wzrok nienawiści nr 5 i uciekniesz z rykiem
w podskokach z tego piachu!”.

Matko, jaka z Ciebie hipokrytka! W myślach obmyślasz zbrodnię, a tu tylko uśmiechasz się wymuszonym grymasem.
O! Przynajmniej grymas był autentyczny! J

JESTEM Z GATUNKU TYCH STRASZNYCH MATEK


Jestem z gatunku tych strasznych matek, które bacznie i czujnie obserwują teren, a instynkt macierzyński każe im widzieć wroga do odstrzału,
w każdym, kto spycha moje dziecko skądś, popycha, blokuje zjeżdżalnie, generalnie wykorzystuje przewagę w tym, że jest starsze i silniejsze, a na to jestem obrzydliwie uczulona. Więc jeśli trafisz dziewczynko albo chłopczyku nieszczęśliwie na mnie w takich sytuacjach to nie omieszkam Ci wysyczeć tego, co akurat mam na końcu języka J

Stres ogromny mną telepie kiedy muszę się użerać z obcymi dziećmi, potem ich matkami, bronić swojego dziecka tak żeby nie udusić przeciwnika – to są wyczerpujące momenty życia J Generalnie nie nadaje się do wycieczek na plac zabaw i nie mogę wyjść z podziwu, jak w niedzielne popołudnie całe rodziny zasiadają na ławeczkach wśród jazgotu, pisków, wrzasków
i konwersują z innymi znajomymi rodzicami. Obrzydliwie chyba aspołeczna jestem, ale nie czuje klimatu J Chcę po prostu przetrwać tą wojnę.

"POBAW SIĘ Z CHŁOPCEM!"


Taka społeczność jest ciekawym zjawiskiem socjologicznym o kompletnie absurdalnych czasem dla mnie zasadach. Widzę matkę, która każe swojej córce bawić się z kolegą w piaskownicy, który akurat przytuptał zaczepić koleżankę, ona nie ma ochoty, ale mamusia socjalizuje na siłę tę bidulę „no pobaw się z chłopcem”, „patrz jaki chłopiec jest fajny, nie to co Ty taki dzikus”, „czemu nie chcesz się grzecznie pobawić z chłopcem?” Gdyby umiała mówić, pewnie powiedziałaby, że nie ma ochoty bawić się z tym chłopcem, w tej chwili. Mój syn startując do starszych dzieci też dostaje kosza co i rusz mimo, że cudownie się do nich uśmiecha i naiwnie jeszcze chce włączyć się do zabawy grupy, która zamknięta już na amen. Jest mi go żal, cholernie mi smutno, bo i jemu jest smutno, ale nikt nikogo nie ma prawa do niczego zmuszać.

Lekcja pierwsza.


NIE DZIEL SIĘ SWOIMI ZABAWKAMI JEŚLI NIE CHCESZ


Uwielbiam też mamusie każące się podzielić zabawką z kolegą…no helloł!
A niby dlaczego ma to robić? Jeśli sobie chłopak upolował koparkę, bo akurat leżała wolna, to czemu ma nagle ją komuś oddawać? Ludzie! To nie jest brak wychowania, czy nieumiejętność dzielenia się, to jest prawo dziecka do swojej własności, którą może chcieć się podzielić, a może kompletnie nie chcieć, tak jak może nie chcieć bawić się z innym dzieckiem. Ja wiem, że rzeczy na placu zabaw są niczyją własnością, ale tu idąc za zasadą „kto pierwszy ten lepszy” jeśli już dziecko dopadło wolną zabawkę, to przez jakiś okres czasu jest jego i koniec kropka.

Lekcja druga.

CZY POWINNAM ZACZĄĆ SIĘ MARTWIĆ?


No i kończę swój wywód zalewając się gorzkimi łzami, bo oto przyszła ta straszna chwila kiedy słyszę „plac zabaw”. Już widzę tę furtkę otwieraną sto dwadzieścia trzy razy, te piaskownice, huśtawki, zjeżdżalnie, ławki, na których nawet tyłka nie zdążę posadzić przez chwil parę i się zwyczajnie ponudzić. Te gromady dzieci niczym tajfun, awantury, wojny, upomnienia, pojedynki słowne…no wychodzi na to, że jednak mało rozrywkowa jestem, ale kompletnie nie umiem się bawić w te place zabaw.

Czy ktoś ma podobnie, czy powinnam zacząć się martwić? J



____________
Jeśli spodobał Ci się tekst, uważasz, że komuś może się również spodobać, czy przydać - nie wahaj się, udostępnij i poślij dalej :) Masz pytania, bądź chcesz skomentować - pisz. Wpadaj jak najczęściej, a jeśli chcesz być na bieżąco, polub mój fanpage na fb i profil na instagramie :) 

Komentarze

  1. Ha, ja najbardziej zazdroszczę moim koleżankom, które rozsądnie zatrzymały się na dwójce, i teraz mogą sobie spokojnie posiedzieć na ławeczce. A ja zasuwa za moją trójką, i zawsze, ale to zawsze, jedno mam poza zasięgiem wzroku. Sama zresztą się zbieram do opisania akcji z placu zabaw :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Jak ktoś proboje zabrać zabawki mojej M. To zawsze mówię że może da mu się pobawić jak ona skonczy

    OdpowiedzUsuń
  3. To w takim razie witam w klubie. Też jestem aspołeczna na placu zabaw, drę się na niezamykających furtek, które wychodzą na ulicę, na nastolatki kopiące w nogę i przekopujące ciężką piłkę przez cały plac zabaw,( bo przecież jak trafi dwulatka w głowę owa piłka to wstrząs mózgu murowany), wszystko mnie tam drażni i zmieniam się w furiatkę na placu zabaw, z kuku na muniu na punkcie bezpieczeństwa ��

    OdpowiedzUsuń
  4. Nie cierpię placów zabaw, szczególnie za to że jak już się zbiorę w sobie to idę się tam pobawić z córkami a tu zaraz milion pytań: a ile latek, a jak siostrzyczki się dogadują, a to moja może się przyłączyć bo my zabawek nie wzięliśmy... A ostatnio "milion" cudzych dzieci rozniosło, pozabierało nasze zabawki i te spojrzenia jak zaczęłam zbierać się do domu i każdą kolejną zabawkę zabierać innym dziecią ��

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. O matko, zapomniałam o tym napisać, a też te pytania i uprzejmościowe pogawędki, łącznie z wtykaniem nosa w nie swoje sprawy przewracają mi zawartość żołądka na drugą stronę...dzięki, że dopełniłaś mi tekst tą ważną "plagą" na placu zabaw :)

      Usuń
  5. Niestety ale ja nie byłam najlepszym dzieckiem i moja mama średnio co dwie godziny musiała do mnie wstawać.

    OdpowiedzUsuń
  6. ja zawsze kochałam place zabaw, zarówno jak byłam mała, jak i kiedy zabieram tam dzieciaka ;) najbardziej zawsze podobały mi się dmuchane atrakcje typu zamki do skakania, a teraz próbuję przeforsować w pracy dmuchane tory przeszkód jako część imprezy team building :D

    OdpowiedzUsuń

Publikowanie komentarza

NAJCHĘTNIEJ CZYTANE

DAWNO, DAWNO TEMU, W ODLEGŁEJ GALAKTYCE...

Dawno, dawno temu, w odległej galaktyce - te słowa rozpoczynające sagę Gwiezdnych Wojen,po raz pierwszy padły z ekranu kinowego 25 maja 1977 roku. To pierwsza informacja jakiej dowiedziałam się już na wstępie z książki, którą za chwilę zrecenzuję. Tak jak i film, tak i książka nie jest zwyczajna, posiada swoje ukryte moce. Nigdy nie byłam zapaloną fanką Gwiezdnych Wojen, znałam wątek główny i kluczowych bohaterów, nie orientowałam się nawet w kwestii kolejności nagrywanych części owej sagi. Ale przyszedł kiedyś taki dzień i taki mężczyzna (obecnie Mężczyzna Mojego Życia i ojciec naszego synaJ), który zaraził mnie swoją fascynacją filmem, wiele rzeczy mi objaśnił, po raz kolejny oglądałam wszystkie części jako dobranocki do poduszki i zatrybiła mi ciekawość, na tyle, że z niecierpliwością czekałam na nowe części, a seans w kinie był świetną opcją na romantyczną randkę. Kiedy pojawiła się możliwość współpracy z Wydawnictwem AWM i zobaczyłam, że pod ich skrzydłami jest pewna nietypowa ks…

NAJLEPSZY PREZENT JAKI MOŻESZ PODAROWAĆ SWOJEMU DZIECKU

PORADNIK PREZENTOWY CZAS START! 1 czerwca zbliża się wielkimi krokami, a Ty pewnie zastanawiasz się nad prezentem dla swojego dziecka? Jeśli odpowiedź na pytanie jest twierdząca to czytaj dalej, jeśli z niewielką irytacja kręcisz głową to…czytaj dalej. Mam dla Was dziś wyjątkowy poradnik prezentowy, lepszych prezentów nie znajdziecie nigdzie. Lepszych po prostu nie ma, że tak zuchwale pozwolę sobie to zakomunikować. Ostrzegam, że prezenty owe są niezwykle wartościowe, ale niezbędne. To te, które krzyczą z półki „Weź mnie”, bez których Twoje dziecko nie będzie mogło żyć i się rozwijać.
NIE ROZUMIEM...
Kiedy zaczęłam rozglądać się po świecie w poszukiwaniu prezentu dla dziecka, które nie przekroczyło 3 lat, doznałam wstrząsu, czytając komentarze na grupach i forach matek, czy czasem raczej madek. 
Nie rozumiem.
I nawet nie chcę żeby ktoś mi to łaskawietłumaczył. Ale nie rozumiem, czemu rodzice chcą tak bardzo przyspieszać rozwój swoich dzieci? Czemu nie pozwolą im być dziećmi tu i teraz…

"DALEKO RAJ, GDY NA CZŁOWIEKA SIĘ ZAMYKAM" - TOLERANCJA

TOLERANCJACzytam sobie definicję tolerancji, bo o tym rozmawia się głównie przez ostatnie dni w naszym kraju, a raczej paradoksalnie o jej braku…Definicja brzmi pięknie, tak bardzo jest ona prosta, a tak niestety idylliczna – tolerancja w dużym skrócie i uproszczeniu to poszanowanie czyichś poglądów, wierzeń, upodobań, różniących się od własnych. Kluczowe jest tutaj „różniące się od własnych”. 

Dlaczego? 

Bo najtrudniej nam poszanować i zrozumieć coś, co jest totalnie rozbieżne z naszymi przekonaniami. 

I ok, jeśli weźmiemy pod lupę to, co najbliżej kwestii rodzicielskich chociażby – nie toleruję i nie rozumiem bicia dzieci i jeśli ktoś to robi i toleruje jest dla mnie plugawym robalem, którego nie wiedzieć czemu, nosi jeszcze ziemia, ale…przemoc to przestępstwo, mimo, że wielu próbowało mi wmówić, że klaps jest ok, czyli
z  samej definicji "przestępstwa", nie powinnam wręcz tego odmiennego zdania tolerować. Jednak w sytuacji, kiedy czyjeś poglądy, wiara, kolor skóry nie robią …