Przejdź do głównej zawartości

NIE-SŁODKIE ŚWIĘTA


niesłodkie świeta, prezenty, dzieci, zima, bałwan, święta bożego narodzenia, śnieg, pierwsza gwiazdka, słodycze

MNIE JEST ŁATWIEJ O TYM MÓWIĆ...

Pisząc ten tekst i zachęcając do szerzenia idei niesłodkich prezentów, stoję trochę na wygranej pozycji w stosunku do wielu Mam i Kobiet przede wszystkim J Wiem, że łatwiej mi o tym mówić, w zasadzie zupełnie beztrosko, nawet z grymasem na twarzy i obrzydzeniem albo i tylko lekkim wzdrygnięciem na dźwięk słowa „słodycze”, fuuuujjjj. 

To nie tak, że nie wolno mi jeść cukru, bo wolno i czasem lubię przycukrzyć  sobie gorzką kawę z rana. Lubię też, kiedy glukoza leci mi na łeb, na szyję, raz na pół roku zaaplikować ze dwa ptasie mleczka do organizmu, czy raz
w roku świątecznego piernika z marmoladą - jedną, max dwie kromki, żeby nie dostać szoku cukrowego oczywiście ;) Szczerze podziwiam osobnika wsuwającego trzeci kawał ciasta, dorzucającego kilka czekoladek, ciastek czy miskę lodów na deser. 
Bogu niech będą dzięki, że mnie od cukru odstawił J

HISTORIA O ŻARCIU 

A to było tak - pewnego dnia, w kolejnym dniu w pracy, kiedy na obiad
z braku czasu wchodziła właśnie końcówka już tabliczki czekolady, trafił mnie piorun z nieba i głos jasny i krystaliczny przemówił: 
„Przestań to świństwo żreć w takich ilościach, bo żołądek, zupełnie ignorowany,  już błagania do niebios o litość zanosi!” 
No i przestałam żreć. 
Słodycze odrzuciły mnie na kilometry odległe. 
Od tego czasu żyłam długo i szczęśliwie, zapominając o istnieniu czekolady, lodów i wszelkiego, co ma posmak słodki. 
Żołądek postanowił mnie ukarać  i na razie kary ze mnie nie zdjął, karząc mdłościami kiedy zbłądzę smakowo.  
Koniec  historii J


Opowiadam Wam o tym jak "zerwałam z nałogiem" czekoladowym, po to, żeby bezczelnie pokazać Wam, że to o czym dziś piszę jest dla mnie niezwykle łatwe i naturalne i nie kosztuje mnie ani grama wyrzeczenia, czy tęsknego przełykania śliny. W końcu uczciwie przyznałam na początku, że jestem trochę jakby ponad tym tematem.  Zapomniałam jeszcze dodać, że jeśli ktoś zerwał z poczuciem humoru raz na zawsze, to uprzedzam, że wiele zdań w tym tekście było i będzie pisane z dużym przymrużeniem oka, nie jestem aż taką świnią, żeby pastwić się nad „słodkimi” ludźmi J

CZAS CUKRU, LUKRU I CZEKOLADY

Ale  ad rem – nie o sobie chciałam tu pisać, a o naszych dzieciakach, bo zbliżają się święta i czas wszystkiego, co ocieka cukrem i lukrem, miliona czekoladowych paczek pod choinką, czekoladowe choinki, czekoladowe bałwany, czekoladowe mikołaje i co tam jeszcze przemysł cukierniczy nie wymyśli. I zbliża się czas przyzwolenia na pałaszowanie bez granic. A bo to każdy pod nos podtyka z groźbą: „Jedz, bo po świętach już nie będzie”, albo „Trzeba to wszystko zjeść, żeby się nie zmarnowało”. 
Ależ wspaniałe usprawiedliwienie dla naszego łakomstwa i jak wygodnie usadowiło nam się na żołądku J

NIE DAWAJMY DZIECIOM SŁODYCZY NA ŚWIĘTA!

Z tego miejsca apeluję zatem, nie dawajmy dzieciom słodyczy na święta! 
Będą zdrowsze zdecydowanie! A za kwotę, za którą kupisz im pudło czekoladek, spokojnie możesz kupić kolorowe farby i blok, albo bajerancką teczkę z brokatową gumką na rysunki. Kupmy prezent rozwijający nasze dziecko, „tuczący” jego ducha, a nie ciało. Taki prezent, który zębów nie popsuje, żołądka nie wzburzy, nie zacznie drążyć dziury uzależnienia od cukru. Nie chodzi też o to, żeby przesadzać, bo wiadomo, że żadna forma fanatyzmu nie jest dobra. Od czasu do czasu, w kontrolowanej ilości - jak najbardziej. I uwierzcie, to, że nie opychacie dzieci słodkim dzieciństwem, wcale nie umniejsza mu, ani nie zabiera żadnych jego smaków J

WEŹ ZJEDZ LEPIEJ POMIDORA, BURACZKI
I FASOLKĘ

Chodzi też o to, że im wcześniej zaczniemy wdrażać zdrowe nawyki, to po prostu bezboleśnie i w naturalnym trybie przejdą one do codzienności. Założyłam sobie jak urodziłam dziecko, że do 2 roku życia nie dostanie ani grama słodyczy. Jako substytut jadł w dużych ilościach owoce. Pilnowałam tego mocno, uczulając wszystkich wokół, żeby nie próbowali nawet dawać mojemu dziecku słodyczy. Przyszedł dzień drugich urodzin i pyszny tort od Cioci i sądny dzień... Obiecałam, że DO 2 LAT nie wolno, więc z drżącym sercem patrzyłam jak Olaf zatapia palec w malinowo-czekoladowej masie. Zjadł parę łyżek, oblizał palec i na tym koniec, jest dalej tak jak było, że generalnie słodkie przysmaki go średnio interesują, a wciąż interesują go buraczki na ciepło, pomidory, czy fasolka smażona na masełku. Wydaje mi się, że jest szczęśliwym dzieckiem. I znów, nie piszę tego, żeby bezczelnie się pochwalić jakie mam cudowne dziecko, które  woli owsiane ciastka
z żurawiną od lukrowanego pączka, ale żeby pokazać starą prawdę – czym skorupka za młodu nasiąknie…itd. :) 

No i my rodzice, sami też w sumie nie żremy słodyczy, nie posiadamy ich
w domu w tajemnej skrytce, nie kusimy, dajemy żywy, namacalny przykład :) Pamietacie tekst o kopiowaniu zachowań rodziców przez dzieci? W tekście DZIECKO JEST KOPIA TWOICH ZACHOWAŃ! NIE SŁOWA, A CZYNY też jechałam po rodzicach, którzy obżerają się słodyczami, a dziecku bezczelnie zabraniają. To jest czysta hipokryzja moi Drodzy! :) 

#ŚWIĘTASŁODKIEINACZEJ

Do takiej niesłodkiej tematyki z okazji Świąt zainspirowała mnie najpierw Dominika z Pomogę Ci Mamo, która pisała o świętach słodkich inaczej,
a także Jola z Projekt-Rodzina.pl, która nie dość, że protestuje przeciwko bombardowaniu dzieci słodyczami, to jest autorka wspaniałej grafiki, mówiącej, co można podarować zamiast cukierków pod choinkę. Tyle pomysłów! J Zostawiam Wam tu Łakomczuchy tę grafikę, bierzcie, ślijcie
w świat – jest bezbłędna! J

Projekt-Rodzina.pl




A na koniec osobista prośba ode mnie - zalejmy dzieci w święta SŁODKIM, wspólnym czasem, SŁODKIMI pocałunkami, przytulankami i LUKROWĄ miłością!

dom, święta, śnieg, miłość, słodycze





____________
Jeśli spodobał Ci się tekst, uważasz, że komuś może się również spodobać, czy przydać - nie wahaj się, udostępnij i poślij dalej :) Masz pytania, bądź chcesz skomentować - pisz. Wpadaj jak najczęściej, a jeśli chcesz być na bieżąco, polub mój fanpage na fb i profil na instagramie :) 

Komentarze

  1. Moje dzieciaki uwielbiają czekoladę, żelki, ciastka i wszystkie inne słodkie świnstwa. Mają to po mamusi ;) dobrze jest dbać o sprawy duszy, słodko przytulać, kupować prezenty edukacyjne, wybierać mądrze itp., ale nie da się ukryć, w święta moje dzieciaki dostaną po wielkim czekoladowym Mikołaju i będą z tego powodu absolutnie przeszczęśliwe ;)

    OdpowiedzUsuń
  2. Oo! Kochana, podziwiamy cię za zerwanie nałogu z cukrem :) My nie potrafimy się oprzeć słodyczą i jemy je nałogowo. Teraz gdy nadeszła pora kuszących cukierków na choince i pysznych pierników, jest nam jeszcze trudniej :/

    OdpowiedzUsuń

Publikowanie komentarza

NAJCHĘTNIEJ CZYTANE

MACIERZYŃSTWO NIE JEST ANI SŁODKIM LUKREM ANI ŻYWOTEM MĘCZENNIKA

  GORZKIE ŻALE Wkurza mnie ostatnio wiele rzeczy, może zbyt wiele, ale skoro siadłam do tekstu o poranku, a nie w nocy, to znaczy, że mój wewnętrzny pisarz nie dał rady czekać z wylaniem swoich „żali” do wieczora. Tak słucham, czytam i obserwuję i tak się we mnie przelewa i aż mi się ulało na temat macierzyństwa i matek wszelakich. Doznaję nieodpartego wrażenia, że świat staje się nagle czarno-biały, bezkompromisowy, okrutny i obrzydliwie przekłamany. Matka jest albo perfekcyjną panią domu, a jej "bombelek" to „zawsze” jest grzeczny i „nigdy” by tak nie zrobił, albo jest udręczoną męczennicą, która niesie swój krzyż niejako za karę tego, że ktoś jej dzieci w kapuście zostawił i kazał poświęcić się bez reszty temu „znalezisku”, gardząc pomocą np. partnera, bo przecież nikt tak pieluchy nie zmieni i nikt tak nie uśpi jak ona sama.  ZA DUŻO LUKRU W LUKRZE   Jedne walą ściemę co rusz, że ich dziecko to zawsze chodzi spać o 19, po przeczytaniu jednej księgi „Pana Tadeusza” i z

MOJA TRUDNA RELACJA ZE SPORTEM, CZYLI JAK ZACZĄĆ I CZY WARTO TRENOWAĆ POLE DANCE?

MOJA RELACJA ZE SPORTEM JEST  SKOMPLIKOWANA O sporcie chyba nigdy tu nie było, raczej o zajęciach statycznych (nie licząc biegania za dzieckiem na rowerze 😉 ), a to dlatego, że moja relacja ze sportem jest raczej…skomplikowana. Jeśli już się spotykamy to na ogół iskrzy i endorfiny fruwają w powietrzu, ale potem wyrasta jakaś przeszkoda, nie zawsze jest ona znudzeniem, tudzież lenistwem, ale faktem jest, że się pojawia. Zatem mój związek ze sportem to wielkie uniesienia i ciche rozstania, ciągłe powroty i rozstania. Tak najkrócej scharakteryzowałabym tę relację.   Nie lubię robić rzeczy, które mnie nudzą, męczą, na ogół próbuję szukać sobie czegoś, co mnie zachwyci 😊 Zachwytu doznałam trzy razy w życiu – w czasach szkolnych zajarałam się siatkówką, która gdzieś tam potem wracała na studiach epizodami, na studiach pochłonął mnie taniec na kilka dobrych semestrów, a parę lat temu wciągnął bez reszty pole dance. Na tyle zawrócił mi w głowie, że z ówczesną współlokatorką nawet zakupiłyś

JAK STWORZYĆ DOBRY ZWIĄZEK? KASIA NOSOWSKA RADZI

A JA ŻEM JEJ POWIEDZIAŁA A ja żem jej powiedziała, Monia musisz to przeczytać! Uwielbiam metaforykę tekstów Kasi Nosowskiej, kocham jej umiejętność pakowania w metafory rzeczy proste, egzystencjalne, które zyskują przez to głębię, a we wnętrzu słów „miłość”, „kobieta”, „tęsknota”, „żal” nie znajduje się powietrze, a krwiste mięso, które wypełnia każde z tych pojęć. Wers „(…)uwiodła mnie przepaść jednego spojrzenia, runęłam w nią rozkładając ramiona” tak bardzo korespondował z moim życiem. We   wszystko, co kochałam, co robiłam z pełnym zaangażowaniem, wpadałam rozkładając ramiona J Uwielbiałam Kaśkę, za to, że w chwilach kryzysu, albo trochę dłuższych chwilach kryzysu, przybywała mi z pomocą, oddając słowami, to co rozrywało mi duszę, czułam się co najmniej jak na terapii, na której nie musiałam mówić nic, słowa płynęły obok i przecierały trochę te czarne chmury. Odebrałam książkę z księgarni i już chwilę potem w autobusie rozsiadłam się wygodnie, żeby zobaczyć co tam w ksią