Przejdź do głównej zawartości

NIE MA NIEDOBRYCH DZIECI - NIEKTÓRE PO PROSTU POTRZEBUJĄ WIĘCEJ WSPARCIA I UWAGI | "ELF DO ZADAŃ SPECJALNYCH" KATARZYNA WIERZBICKA

Elf do zadań specjalnych, Katarzyna Wierzbicka, recenzja

24 OPOWIADANIA NA 24 DNI GRUDNIA

„Elf do zadań specjalnych” w podtytule ma doprecyzowanie, że są to
24 opowiadania i zamysłem autorki Kasi Wierzbickiej było stworzenie książkowego kalendarza adwentowego z jedną opowieścią na każdy dzień grudnia aż do Wigilii, ale nie przewidziała ona jednego…te 24 opowiadania czyta się w jeden wieczór, ba! w jedną godzinę, bo nie sposób się oderwać od tej historii. Piękna, ciepła, wzruszająca i dająca szczególnie nam dorosłym dużo do myślenia. Książka niby przeznaczona dla dzieci, ale w moim odczuciu to jest nawet książka bardziej dla dorosłych, nie tylko tych, których wciąż kręcą piękne bajkowe ilustracje. Choć trzeba od razu przyznać, że szata graficzna jest magiczna.


BAJECZNE ILUSTRACJE

Wspaniałe ilustracje, które stworzyła Ulyana Nikitina, świetnie pasują do klimatu opowieści. Taka klasyczna, baśniowa stylistka rysowania postaci oddała fenomenalnie bajkowość opowieści i myślę, że zachwyci nawet bardzo wybrednych czytelników. 



Trochę mi żal, że nie pojawiają się choć na co drugiej stronie, ale ja po prostu jestem przyzwyczajona do książeczek głównie ilustrowanych, z dodatkiem tekstu, ze względu na wiek mojego domowego Czytelnika. Oprócz dużych, barwnych ilustracji, które zapełniają książkę, uwagę zwracają również mniejsze rysunki pojedynczych, świątecznych atrybutów, wplatane między wersy bądź akapity tekstu.


MAGIA ŚWIĄT

Jeśli ktoś szuka magii świąt, przypomnienia o tym, co ważne, to polecam tę pozycję jak nic innego na świecie. Niby jest dla dzieci od lat 6, ale spokojnie odnajdzie w tej książce każdy coś dla siebie. Choć jak zaznaczyłam na początku, uważam, że najwięcej skorzystać z niej mogą…rodzice. Przypomina o wartościach nadrzędnych, o tym, że zawsze warto czynić Dobro, że Dobro obroni się samo i zaprowadzi na właściwe tory, że Dobro raz puszczone w ruch, mnoży się i rozlewa falą. Widać tutaj rękę pedagoga, którym przecież jest autorka Kasia, i to pedagoga z powołania, takiego, który świetnie rozumie dzieci, ich lęki i pragnienia. Kluczowe zdanie już na początku opowieści o tym mówi – nie ma niedobrych dzieci. Niektóre po prostu potrzebują więcej wsparcia i uwagi. Po tym stwierdzeniu wiedziałam, że książka będzie niosła ze sobą dużą wartość i…drugie dno.

    

ELF DO ZADAŃ SPECJALNYCH

Miałam przyjemność czytać i recenzować już książki Katarzyny Wierzbickiej, począwszy od jej zwycięskiej książki w konkursie Piórko 2019 „O królewiczu, który się odważył”. Chwilę później dostałam cudownego „Zaskrońca i pudla”, książeczkę dla mnie wyjątkową, bo pieniądze z jej sprzedaży przeznaczone były na schroniska dla zwierzaków. Znałam już styl pisarski autorki, jej wrażliwość i frazy, którymi myśli i się posługuje, ale chyba „Elf” jest najlepszym, co do tej pory wychodzącego spod jej pióra, przeczytałam. Dlaczego? Ano dlatego, że historia niesie bardzo ważne przesłanie, a sama fabuła, notabene świetnie skonstruowana, może być tutaj po prostu wartością dodaną i to, co najważniejsze, to fakt, że kończąc czytanie – wzruszyłam się. Czytając czułam, jak otula mnie miękki, ciepły kocyk baśniowego świata, a kiedy zamknęłam książkę i ta zasłona opadła, przywracając mnie do realnego świata, zwyczajnie, po ludzku, wzruszyłam się.

PREZENTY I "PREZENTY"

Okazuje się bowiem, że takich dzieciaków, jak w opowieści, są na świecie tysiące, ale niestety wielu z nich nie żyje w bajce, która ma szczęśliwe zakończenie. A dzieci te nie potrzebują drogich zabawek, nie potrzebują zabawek w ogóle, ale to, co powinny dostawać każdego dnia – czas, uwagę i miłość, a niestety żyją czasem w ogromnym deficycie. Żyjąc w obecnych czasach, wzruszyło mnie samo szczęśliwe zakończenie, to że zapanowała zgoda, że współpraca jednak się udała, że ktoś wyciągnął rękę do kogoś, że nikt nie został sam, niepotrzebny, że czyny mówią o miłości najwięcej.

TYMCZASEM W WIOSCE MIKOŁAJA...

Bo mimo, że nic nie zapowiadało, że te święta w wiosce świętego Mikołaja się odbędą, to nie dość, że jak co roku odbyły się, to stały się faktycznie wyjątkowe. Przed świętami elfy miały ogrom pracy, powstał nawet dział innowacji, który miał usprawnić prace elfów, ale…niestety nic nie szło po myśli jego szefowej - Lśniącej. Zaczęło dochodzić do sporów i waśni nawet między elfami. Świetnie zostały tu przez autorkę podkreślone typowo ludzkie cechy elfów choćby na przykładzie Lśniącej, tak mocno skupionej na celu, który chciała osiągnąć, że zgubiła po drodze pierwiastek empatii
i Piastunka, zakochanego w Lśniącej opiekuna reniferów. Piastunkiem rządzą silne emocje od miłości i uwielbienia do ukochanej, po złość
i nienawiść, kiedy ukochana sprawia mu „ból”. Pięknie namalowana została tu również przyjaźń Piastunka z Rudolfem.

Jeden z głównych bohaterów - rezolutny Wiercipiętek zgubił zaś szalik, który czynił go niewidocznym i niestety stał się widzialny dla dzieci, co zaczęło piętrzyć olbrzymie problemy. Jakby tego wszystkiego było mało
w wiosce pojawiły się skłócone ze sobą trolle i krasnoludki, które ciągle toczyły ze sobą spory i walki doprowadzając powoli do totalnej dewastacji przygotowań do Świąt. Tegoroczne święta faktycznie wisiały już na włosku, kiedy okazało się, że…Mikołaj się rozchorował! Co się stanie ze świętami? Kto rozwiezie prezenty? Jak skończy się historia Wiercipiętka, Lśniącej, Piastunka? Dlaczego te święta okazały się mimo wszelkich możliwych przeszkód wyjątkowe i idealne?

Odpowiedź znajdziecie w tej świątecznej opowieści.


Bonus – na końcu książki autorka zamieściła przepisy na pyszne pierniczki
i gorąca czekoladę 😉

 



 ________

Jeśli spodobał Ci się tekst, uważasz, że komuś może się również spodobać, czy przydać - nie wahaj się, udostępnij i poślij dalej :) Masz pytania, bądź chcesz skomentować - pisz. Wpadaj jak najczęściej, a jeśli chcesz być na bieżąco, polub mój fanpage na fb i profil na instagramie :) 

Komentarze

Prześlij komentarz

NAJCHĘTNIEJ CZYTANE

ZASKRONIEC I PUDEL NA RATUNEK ZWIERZĘTOM

Całkiem niedawno recenzowałam tutaj bajkę, która wygrała konkurs Piórko 2019 , a tu mam już kolejną cudną bajkę do „opowiedzenia”. Autorka „O królewiczu,   który się odważył” Kasia Wierzbicka napisała specjalną bajkę charytatywną, dla bezdomnych zwierzaków, o zaskrońcu i pudelku, którą mam zaszczyt recenzować dla Was. Tytuł zaintrygował mnie dość mocno, bo…mam fobię na wszelkie stworzenia pełzające J Węże bez względu czy jadowite czy nie, małe czy duże wzbudzają u mnie gęsią skórkę, atak paniki z wrzaskiem burzącym ściany wokół i paraliż. Taką mam przypadłość dziwną J Gdyby miały choć dwie nóżki to już mielibyśmy jakiekolwiek pole do dyskusji, a tak to lepiej, żebyśmy nie przecinali sobie wspólnych ścieżek J A bajka owa niby dla dzieci i specjalnie osadzająca niezbyt dobrze kojarzącego się zaskrońca w roli tytułowego bohatera, ale mnie starą babę na chwilę wyleczyła z fobii i zapałałam taką sympatią do zaskrońca, że nawet bym sama pogłaskała go po ogonie. Niestety szkoda,

TEATR W CZASACH ZARAZY, CZYLI DO ZOBACZENIA ONLINE! - "MACBETH" GRZEGORZ JARZYNA

TEATR BEZ WYCHODZENIA Z DOMU Przed Państwem debiut recenzencki w kwestii krytyki sztuk oglądanych kompletnie nie "na żywo", kompletnie też odbiega to od idei teatru, będącego instytucją bezpośredniej interakcji na linii widz-aktor, gdzie ogromną rolę gra klimat, emocje tu i teraz, odbiór zmysłowy...niestety w związku z pandemią żywy teatr został "zamrożony" i jest dostępny jedynie przez szklana szybę, ale to wciąż może być fantastyczny seans. Teatr zawsze był odpowiedzią na aktualną sytuację w kraju, podejmował sprawy bieżące, wnikał w ludzka naturę, opowiadał historie "z życia wzięte" zatem i tym razem dostosował swoja formę do aktualnych możliwości. Zamknięty za szkłem, trochę uwięziony w formie filmu oddaje naszą codzienność, my również musieliśmy wejść w inną formę, przeobrazić się. Zostaliśmy zamknięci za drzwiami swoich domów i przez szklaną szybę oglądamy świat, a przynajmniej jeszcze chwilę temu byliśmy w pewnego rodzaju "więzieniu"

SENSOPLASTYKA - CO TO JEST I Z CZYM TO SIĘ JE?

  DLACZEGO AKURAT PLASTYKA SENSORYCZNA? Wiecie skąd u mnie pomysł na sensoplastykę i dlaczego tak ją pokochałam?  Po pierwsze, bo na legalu można się wybrudzić do woli, po drugie…bo można się umorusać jak świnka...pod pretekstem zabawy z dzieckiem, po trzecie…bo można się ubrudzić 😉   A poważnie (choć to było w sumie też poważnie 😉 ) to w tym nurcie zogniskowało się wszystko, co lubię – eksperymenty plastyczne, bogactwo doznań i…ogrom psychologii. Odkąd tylko moje dziecko zaczęło chodzić i buszować po szafkach zaczęła się nie do końca przeze mnie „lubiana” zajawka na wyciąganie produktów spożywczych i przesypywanie, mieszanie, łączenie z wodą…przelewanie, dolewanie, wylewanie…sprzątania w kuchni co niemiara każdego dnia. Ale wiedziałam, ze jest to niezbędny element rozwoju, że poprzez to ćwiczy się motoryka duża i mała, dziecko poznaje świat, uczy się koncentracji, ćwiczy zdolność manualną. I tak właściwie niechcący wymieniłam lwią część zalet i korzyści płynących z plastyki sensory